Umbrië wordt "Het groene hart van Italië" en "Het land van heiligen, ridders en kunstenaars" genoemd.Geografisch gezien is Umbrië het werkelijke hart van Italië, maar het is tevens een uniek geheel van gewoonten, gebruiken en kenmerken, een synthese van beschavingen uit het verleden en heden.
De namen van Sint Franciscus, de patroonheilige van Italië, Clara en Benedictus zijn onlosmakelijk met de streek verbonden. Maar ook een kunstenaar als il Perugino, de leermeester van o.a. Rafaël, komt uit Umbrië.
Grote meesters als Giotto, Signorelli en Vignola hebben er hun kleurrijke sporen nagelaten. Maar Umbrië is nog veel meer: het landschap is weids, glooiend en rustgevend, een grondgebied waarop de middeleeuwen een intiem en tegelijkertijd schitterend stempel hebben gedrukt. Umbrië biedt bovendien een scala aan culinaire geneugten.
Het landschap
Landschappelijk zijn het de uitlopers van de Apennijnen en de Tiber, die Umbrië doorstroomt op weg naar Rome, die het heuvelachtige uitzicht bepalen.
Eeuwen geleden was de rivier de grens tussen het gebied van de Etrusken en dat van de Umbriërs.
Het berglandschap van Umbrië is vooral geconcentreerd in de oostelijk gelegen bergketen van de Apennijnen, die Umbrië scheidt van de Marken. In de Monti Sibillini verheffen zich de hoogste toppen van deze bergen die, met de indrukwekkende en massieve berg Vettore, en de berg Redentore, een hoogte van 2476 m bereiken. Ongerept landschap en ontoegankelijke bergkloven zijn te zien in de kronkelige loop van de rivier de Nera, die één van de mooiste Apennijnse dalen van Italië heeft uitgeslepen: de Valnerina. Hier vindt men ommuurde stadjes en kastelen, gebouwd door mensen, afgewisseld met grote bossen met steeneiken, pijnbomen en eikenbomen. Minder ruig is het noordelijke gebergte van Umbrië, met de stroomgebieden van Gubbio en Gualdo Tadino, terwijl het noordelijke Tiberdal onmiskenbaar vlak is. Hier heeft van oudsher landbouw plaatsgevonden, zoals de tabakteelt welke in 1575 in San Giustino werd geïntroduceerd en die zich vandaag de dag concentreert in het gebied rond Città di Castello. Het landschap van de Valle Umbria is bovenal heuvelachtig en groen, met een opeenvolging van brede, onregelmatige valleien en vriendelijke contouren van heuvels bezaaid met middeleeuwse gehuchtjes.
Het berglandschap van Umbrië is vooral geconcentreerd in de oostelijk gelegen bergketen van de Apennijnen, die Umbrië scheidt van de Marken. In de Monti Sibillini verheffen zich de hoogste toppen van deze bergen die, met de indrukwekkende en massieve berg Vettore, en de berg Redentore, een hoogte van 2476 m bereiken. Ongerept landschap en ontoegankelijke bergkloven zijn te zien in de kronkelige loop van de rivier de Nera, die één van de mooiste Apennijnse dalen van Italië heeft uitgeslepen: de Valnerina. Hier vindt men ommuurde stadjes en kastelen, gebouwd door mensen, afgewisseld met grote bossen met steeneiken, pijnbomen en eikenbomen. Minder ruig is het noordelijke gebergte van Umbrië, met de stroomgebieden van Gubbio en Gualdo Tadino, terwijl het noordelijke Tiberdal onmiskenbaar vlak is. Hier heeft van oudsher landbouw plaatsgevonden, zoals de tabakteelt welke in 1575 in San Giustino werd geïntroduceerd en die zich vandaag de dag concentreert in het gebied rond Città di Castello. Het landschap van de Valle Umbria is bovenal heuvelachtig en groen, met een opeenvolging van brede, onregelmatige valleien en vriendelijke contouren van heuvels bezaaid met middeleeuwse gehuchtjes.
Lees meer
